Зүрх сэтгэлээ шүхрэн дороо нуусан бүсгүй
Зүсэр борооноор ганцаар алхана
Бороо зогсвол л чи минийх болно гэж
Болзоонд урьсан залуу шүүрс алдан хоцорно

Шүхэр барьсан хуруу нь 
Сүйн бөгжний оромтой
Шөнөжин уйлагнасан тэнгэр
Нар гийхийн гялбаагүй 

Шүхрэн дороо нуусан зүрх сэтгэлд нь 
Шөнийн тухай бодол л зурсхийн ороод урсваа 

      Салхи хүчээ гайхуулан исгэрэхэд навчис гунигийн аяз эгшиглүүлэн сэрчигнэнэ. Хүмүүнд баяр баясал төрүүлэн зуныг ногооноор будсан навчис, намрыг ч бас гомдоохгүй гэсэндээ шар өнгөөр биеэ чимнэ...Төдөлгүй тэр намар бид хоёрын гунигийг тээсээр мөчрөө үлдээн нисэн одно.
Өндийх тэнхэлгүй болсон ч өвлийг угтан цастай болзох гэж зарим нь мөчиртөө чаргууцалдан азнадаг. 
     Моддоосоо саламгүй тэдний богинохон хувь заяанд гашуудсан бороо царцсандоо цас болон дээр нь буун амирлуулдаг биз ээ. Орчлонд олон намрыг нэг өнгөөрөө угтаж бас үддэг хүмүүний хувь тавьланд бахдах нь навчис унах намуун чимээ аж...

 
Гунигаа үүргээн 
Болзсон цагтаа тосоход чинь би дуртай
Гутлынхаа шороог арччихаад
Нуруугаа тэгшилэхэд чинь би хайртай

Хал үзсэн харц чинь 
Тунгалагшин гэрэлтэхэд би хайртай
Халамжийн үгсээ халаасандаа нуучихаад
Шилээ шөргөөн тээнэгэлзэхэд чинь би дуртай

Хүрмэн дээрээ тогтсон борооны дусалтай хамт
Хүйтэн дурсамж, өшөөрхлөө арчиж хаядагт чинь дуртай
Элсний ширхэг онож түүмгүй бахим том гар чинь
Эцгийн минь хайрыг эргүүлж сануулдагт хайртай

Бороотой өдрийн уйтгарыг 
Шүхэр минь болж хамт хатаагдагт чинь дуртай
Болзоондоо ирэхдээ эрсгий багаа тайлчихаад
Ээждээ ирсэн хүү шиг энгэрт минь наалддагт би хайртай


...

 

Яагаад үргэлж гунигладгийнх нь талаар
Гуниглахаараа илүү үзэсгэлэнтэй болдогийнх нь талаар

Инээд нь яагаад ийм хол байдгийн тухай
Инээхээрээ ихэмсэг хийгээд
Илүү нууцлаг болдогийн  талаар

Зүүдлээд сэрэхээрээ яагаад тийм баяртай байдаг тухай
Зүүдэлсэн тэр зүүдээ ярих
Яагаад тийм дургүйнх нь талаар

Тэнгэрээс дээр амьдрал бий гэж,
Тэнд хэн нэгэн түүнд зориулж
Төгөлдөр хуур эгшиглүүлдэг гэж,
Үдэш бүр надад итгүүлдэгийнх нь тухай,
Үүргэвчээ үүрээд тийшээ явахдаа
Намайг хэзээ ч дагуулж явдаггүйнх нь тухай

Ганцаардалтай яагаад сүүлэрдэг тухай,
Ганцаардхаараа яагаад
Аз жаргалтай болдог талаар,
У...

 

Урилагагүй зочин цонх дэрлэн шуухитнав,
Урсаж л байг гээд тэнгэрийн дууг аргадав
Үүл архи нэрэв
Улаанбаатарт бороо ормуй..,

Сураг хүлээсэн арван наймт шиг 
Суурингийнхан тагтан дээрээ эгнэв,
Харц нь ус шиг урсав
Халааснаасаа тамхиа гарган нэрэв

Эсрэг талын цонх
Сонингоор хучигдсан нь
Сонин
Гарцан дээр таягаа тулан
Тэргүүн өдөө өвгөн 
Ганган
Жаргаж одсон нар
Харанхуйг эмжин улайрах нь 
Сүрлэг
Жаргал зовлон хоёул
Биесээн эрэх нь 
Сайхан

 

Зуны охидыг хараад л баймаар..,
Тэд өвөл ор тас байгаагүй юм шиг,
Тэдний хун  шиг алхаа өвлөөр  хаачдаг тухай
Бодох,
Тэр бодол дунд
Энэ эрэгтэй ерөөсөө орж ирэхгүй байгаа нь.....

Би
Тэр охидоос, тэдний алхаанаас, бас инээднээс нь хол 
Олон давхарын дээр
Бас
Дэрвэх даашинз, дэрвэхгүй юбка,  сүрчигний үнэрээс нь хол
Цэлгэр том, зузаан цонхны наана сууна
Гэвч тэд миний дэргэд мэт
....
Харин энэ залуу бид хоёрын дунд
Гурван хөлтэй ширээ
Гүцтэй халуун ус
Жижигхэн гэрэл...

Тэрний гарт нь гар утас, харц нь миний цээжин дээр
Миний гарт аягатай кофе, харц маань гадаа тэнэнэ
...Тэрний тархинд би бас тэр охид, гар утас н...

 

Нар мандахаар л өглөө болдог гэж
Надад хэн хэлээ юм бол?

Чамтай хамт уушийн газар суугаад 
Чин сэтгэлээ дахин нэг ярж хөндөөд 
Урсах нулимас байтугай урагдах зүрх ч үгүй болсноо
Нүдийг чинь харахдаа мэдрээд,
Баярласандаа, бас эрх чөлөөтэйгөө мэдээд,
Уйлж, урдах хундагаа олон дахин дүүргэж,
Чиний зүрхэнд чинь биш, сэтгэлд чинь ч биш
Харин тархинд чинь, бас нөгөөдхөд чинь л 
өөрийгөө үлдээхийг хүсээд,

Үүргэвчиндээ ширээнд дээрх гар утсаа
Бас, ганц үлдээсэн тамхыг чинь хамж хийгээд,
Ширхэг биш олон, бас буурал сууж эхэлсэн үсэндээ дарагдан
Ширээ дэрлэн гудайсан тэргүүнд чинь сүүлчийн удаа уруулаа хүргээд
Гарта...

 
Тэнгэрт олон хүн байдаг..,
Тэд яг над шиг газарт амьдардаг байсан.

 
Цээжин дотор зүрх задрах шиг

Цэнхэр сарны туяа шөнийн харанхуйг ярна..,

Ширээн дээрх асаалттай лаа 
Онгироо салхинд сорогдон хайлах нь
Онгорхой цонхонд гомдох мэт..,
Дэргэдээ хэвтэх хоосон лонхонд
Сүүлчийн хүслээ өчих мэт,

Лаа урсан дуусахад
Сар ганцаардан,
Сүүлчийн цацрагаа хумина,

Нар, өглөө хоёр харин
Өмнө зүгээс 
Нааш довтолгоно

...