Инээ инээ л гэнэ
Эрхтэн байталаа
Энэ атгахан зүрх

Эзэнгүй тэнүүчлээд байхад
Би инээмсэглэж хэрхэн зүрхлэх вэ

Дурлалын тойрог минь
Битгий тасар

Дугуйран эргэлдсэн хэвээрээ
Тархи толгойг минь эргүүл

Эрмэгтэй биет болон
Битгий намайг зүс

Энэ чигээр минь л
Өөртөө согтоон мөнхөл

Тэмээлзгэнэ минь
Чиний чимээгүй нисэлт
Тэртээ холоос аниргүйхэн ирээд
Түрмэгхэн өөрчлөгдсөн
Бодол санаанд минь
Түймэр тавь орхидгийг чи мэдэх үү

Ямар гээч гэгээлэг ертөнц вэ
Энэ хайр гэдэг чинь
Яс маханд минь шингэсэн
Гуниг гутралыг үргээгээд

Үхэхгүй юм шиг санаж
Үүрд гэж амлаад л
Үүлэн дээр хөвж
Усан дээр алхаж амьдраад л

Ямар гээч гэгээлэг ертөнц вэ
Энэ хайр гэдэг чинь

     Намайг гудамжаар явж байхад урд минь дунд сургуулийн ахлах ангийн сурагчид бололтой хоёр хүү ийн ярилцав. Насаар арай ах бололтой өндөр хүү их л маадгар шинжтэй өөрөөс намхан хүүгийн шилэн хүзүүн дээр нь гараа тавин алхах агаад “Эх орон гэж юу вэ?” гэж намхан хүүгээс асуулаа. Өнөөх хүү хариуд нь их л цовоо цоргиун дуугаар – “Эх орон гэж Богд уул” хэмээн шууд хариулав. Нөгөө маадгар хүү  бүр чанга дуугаар дахин – “Эх орон гэж юу вэ” хэмээн асуухад “Эх орон гэж эх орныг хэлнэ” гэж жижигхэн хүү хариулахдаа энэ удаа инээсэнгүй бөгөөд хүзүү нь нугдайсныг харахад маш чухал асуулт асуусан өндөр ...

Хүн баялгийг бүтээдэг үү?  Баялаг хүнийг бүтээдэг үү?

 

Хорьдугаар зууны дунд үе хүртэл энэ ойлголт баялаг хүнийг бүтээдэг гэдэг ухагдахуун дээр тулгуурлаж байсан. Харин түүнээс хойш цаг хугацаа, хөгжил дэвшил даяаршлын нөлөөгөөр хүн баялгийг бүтээдэг гэдэгтэй хаа сайгүй санал нэгдэж буй юм. Санал нийлэхээс ч өөр аргагүй. Учир нь баялгийг бүтээгч хөгжсөн хүний оюун тархи юниверсал болж хувирч байна.

 Нэгэн европ танилаараа жишээ авъя. Тэр айлын ганц хүүхэд бөгөөд  маш сайн хөгжсөн эрдэм мэдлэг ухааны “уурхай”. Аль хэдийн баялаг бүтээж яваа, баялгаа үнэлүүлж чадсан “өндөр үнэтэй” нэгэн. Ха...

Мөнгөнөөс илүү үнэ цэнэтэй зүйл гэж байдаг юм байна. 
Өөрийн ертөнцийн хамгийн гэрэл гэгээтэй замаар тууштай алхална. Хэзээ нэгэн цагт хүрч магадгүй мэт санагдсан тэр замын төгсгөл ойртсон мэт. Ойртох тусам миний ертөнцийн гэрэлт зам амьдралын утга учрыг өртөөлөн цааш үргэлжилсээр.
Төгсгөл үгүйг мэдрэв..надаар дуусахгүйгээр хэн нэгнээр үргэлжлэн явах миний ертөнцийн гэрэлт зам минь...шантрах, буцах зориггүй болтлоо энэ л ертөнцийнхөө  гэрэлт замаар гүйдэг болов би.
...

Зүүд ёрын зөнтэй

Сав саруул аав минь
Салхины аясаар
Нөмгөн тэрлэгтэй
Туугдан алхан одсон

Тэр нэгэн ёрын зүүд
Тэнгэрт очиж биелчихээд
Хангай шиг сайхан аавыг минь
Хайрцаглаад  харанхуйруу одсон 

Зүүд ёрын зөнтэй болохоор
Зүүдээ манахыг би хүсдэггүй

Сэрснийхээ дараа би
Зүүдээ санах дургүй

Тэр зүүднүүд хэзээ ч давтагддагүй
Яруу найргаас шал өөр
Яг л бийрээр л  будаж болох
Нэг тийм дүрсгүй бас хэлбэргүй

Өглөө сэрээд би
Зүүдээ манах дургүй
Үнэндээ тэр зүүд
Зураач хүнд л тохирно

Гэтэл надад бийр байхгүй
Гэмтэй зүүдээ баллах
Будаг бүүр ч байхгүй

Тодорхой зүйлийг хүлээнэ гэдэг

Хамгийн сайхан мэдрэмж

Тодорхойгүй зүйлийг хүлээнэ гэдэг

Хамгийн гунигтай мэдрэмж

 

Үгээ хэлчихээд хүлээнэ гэдэг

Хамгийн тайван мэдрэмж

Үгээ хэлэх гэж хүлээнэ гэдэг

Хамгийн хэцүү мэдрэмж