Тэнгэр хөхөрч
Газар харлахад
Хавар болно
Тэгээд би дараа нь
Намарын тухай дурсана
Газар цайрч
Тэнгэр дүлийрэхэд
Дахиад л өвөл болно
Ганц жил ард хоцорч
Би хүлээсээ тайлна

Өртөнцийн төгсгөлд ганцаараа очиход хүрвэл
Ерөөсөө би чиний ширхэг үсийг л олж авна
Тэр ширхэг үсэнд
Болзоогүй өнгөрөөсөн өдөр бүрийн тоог
Буцаж зүрхэнд шингээд чамд хүрч чадаагүй үг бүрийн утгыг
Хайрлаж гэж итгээгүй бодол бүрийнхээ бурууг
Хагацаж чадахгүй гэж өөртөө л хашгирсан гуйлт бүрээ
Харах зүрх хүрээгүй хулчгар харц бүхнээ

Хунгийн цувааг буцаж иргэтэл уянгалж нэг шивнэнэ
Хурын үүлийг задарч асгартал цоргиж бас шивнэнэ
Эхлэл төгсгөл нь ижилхэн шат шиг амьдралынхаа
Үнэн бүхнийг үгүйлж чамайг иртэл дахиад нэг шивнэнэ
Элэг зүрхэндээ үсийг чинь үнэртэй чинь хамт шингээгээд сүүлчийн удаа шивнэнэ

http...

Балчирхан багахан насаа
Инээд хөөртэй нь
Эрх танхил зантайгаа
Чихрэнд зүрхээ өгдөг
Солонго шиг
Хөөрөх ааштай нь
Сэргэлэн дүрсгүй
Усны шаргиа шиг
Сонирхолтойгоо

Тэр намрын цэцэгстэй хамт
Навчин дунд нуугаад
Тэгээд хавар нь
Авах гэтэл
Тэрхэн миний
Нууц нуувчинд
Бороо ерөөсөө ороогүй

Цав цагаан тэнгэрээс цав цагаан цас орж байна. Цас зүгээр л нэг цагаан өнгөтэй гэж бодож байна уу
Үгүй. Цас ягаан цэнхэр, улаан, ногоон янз бүрийн өнгөтэй. Цас үнэртэй бас чимээтэй. Тэр зөвхөн гишгэхээр чихран дуугардаг биш. Тэр тэнгэрээс бууж ирэхдээ, алган дээр бууж хайлахдаа, бас дээр дээрээсээ давхралдан нэгэн цөм болохдоо маш олон чимээ түгээдэг. Тэр дуулж бас уйлж ордог.
Өнөөдөр цас инээж орсон. Орцны хаалгаар гарахад өөдөөс бударсан цас зүрх сэтгэлийг минь илбэх мэт бороо шиг "асгарахдаа" намайг инээ гэж хэлсэн.
Хэн ч гишгээгүй цагаан ертөнц дээрээ зөвхөн өөрийнхөө мөрийг гаргаад эргэж х...

     Цөөрмийн эрэг дээрх цав цагаан хөшигтэй ганц модон байшингийн тавцан дээрх сандал дээр өнгөрсөн амьдралаа эргэн дурсах шаардлагагүй нэгэн эмэгтэй талимааран сууна. Өвөр дээрх номон дээр нь цайж бууралтсан үс нь унахыг тэвчих тэвчээртэй болтлоо тэр амьдарсан..үргэлжилнэ

Энэ их анир чимээгүй.... юу ч үл сонсогдох, хэн ч надтай үл ярилцах нам гүм...Хэзээ эхэлсэн нь тодорхой боловч хэзээ дуусах нь мэдэгдэхгүй энэ их ганцаардал. Яагаад ганцаардлаас айдаггүйгээ, ганцаараа байхдаа эрх чөлөөтэй жаргалтай байдагаа, Одоо харин яагаад ганцаардлаас залхах болсноо өөрөө сайн мэднэ. Мэддэггүй байсан бол амар байхсан...нулимас дураараа урсаж, бодол дураараа асгарч, мөрөөдөл хүссэнээрээ дэлгэрч, өөрөө өөртэйгөө хангалттай ярилцаж, өөрөө өөрийгөө хангалттай шийтгэж, буруутгаж суудаг тэр цаг хугацаа бүрийг зөвхөн ганцаараа өнгөрөөж ганцаардлын хана хэрэмийг дэндүү бат бөх бос...

     Өглөө ажилдаа явах замдаа гарцан дээр ногоон гэрлээ хүлээжээ зогсож байтал нэг "залуу ямар гоё оймстой юм бэ гэж ирээл" миний бор канттай улаан оймсыг шохоорхож гэнэ. Монгол зангаараа "өмднийхөө шурханагийг дараад л оймсоо гадуур нь гаргасан юм. Богино гуталтай л хүн байгаа биз. Хэзээ л та нар тэр дундаа бүр оймс анзаарч сонирхдог болчоов. Ороод  л далдалхаас" гэж бодоол зам гараад жирийв. Дөрвөн хананыхаа дунд ороод завсар зайгүй ажиллаад нөгөө оймс ч таг мартагдав.
     Гэтэл өдөр ажлын залуу "чи оймсоо зориуд гадуур нь гаргасан уу" гээл бас миний оймсны талаар сонирхов. Энэ удаа өрвөгө...

 Ирээгүй нэг л өдрийн төлөө
Ирээд өнгөрсөн мянган өдрийг золиослоё

 Хамгийн гоё даашинзыг 
Аав минь надад
Өмсгөсөж бэлэглэсэн

Дахиж би хэзээ ч
Нүдээ анивчих чөлөөгүй
Тийм тансагханаар 
Даашинз эмэрч үзэхгүй

Дахиж би хэзээ ч
Тосгоны чулууг үсчүүлэн
Тийм цагаахнаар 
Дэгэж дэрвэж гүйхгүй

Дахиж би хэзээ ч
Алтан нөмрөг өмссөн мэт
Тийм эхэмсэгээр 
Даашинзны хормой дэрвүүлэхгүй 

 Нуруун дээр минь дарсан
Урт үс минь баяртай

Намар намрын навчисны чимээг
Надтай хамт сонсож
Хавар хаврын борооны үнэрт
Надтай хамт согтож

Баяр жаргалд минь баясан
Анхны цэцэгстэй зэрэгцэн ургаж
Зовлог гунигт минь дасаж
Сүүлчийн галт тэрэг шиг
Хамж аваад хадгалсан
Урт үс минь баяртай

Нулимсаараа чамайг
Сүүлчийн удаа услаад
Нууж чадахгүй гунигаа
Чамтай хамт хийсгэлээ 

...