Зовлон дүүрэн байсан
Чи намайг хайрладаг гэж итгэдэг байхдаа..,
Зовж байгаагаа мэдрээд
чи намайг хайрладаг байгаасай гээд
найддаг байлаа.
Шаналалд живж орхисон. 
Шаналсан зүрхэнд 
Чиний хүйтэн дүр
Тэр дүрээс айж эхэлсэн
Айдаснаасаа зугатааж эхэлсэн 
Дундарч буй худаг шиг
Зүрх хоосорч эхэлсэн
Өнөөх шаналал 
Шатаж эхэлсэн
Үнс нурам болон хийсэж орхисон
Дүүрэх зовлон үгүй болсон
Дүр чинь айдастай хамт
Худгийн уч шиг ширгэж орхисон



...

 
Өөрийн зүрхээ гээчихээд
Өмнө нь би зөвхөн
Чамайг л тэвэрдэг байлаа

...Өр минь өвдөх, гомдол төрөөд удав
Өнөөдөр би чамаас
Зүрхээн эрж олов..,

Чамд байсан зүрх минь
Даарч бээрээд царцжээ
Цамцны чинь үнэрт
Догдлохоо ч байж
Дуу хоолойнд чинь
Уяран энэрхээ байж
Дурлал минь
Чиний гар дээр нөгчжээ..,

Зүсээ буруулав чамаас,
Зүрхээ тэврэв өөрөө
Харууслын нулимас 
Огтхон ч урссангүй
Хайртай байсны ул мөр нүдэнд минь ч
Ерөөс үлдсэнгүй

Чулуужсан зүрхээ танихаа байв би
Чухам чиний халаглал л
Үсний минь ширэлдээнд шингэнэ

...Үхүүлчихэж чи миний зүрхийг
үгээгүй гунигт гуйлгачин шиг
Сэтгэл минь хоосорчихож



...

     Эхийн сэтгэл шиг, аавын түшиг шиг.., бас зураг шиг, дуу шиг, яруу найраг шиг хужиртын өдрүүд. Өвс ургах чимээ ч сонсогдох мэт нам гүмээс би сэтгэлээ угаах их анирыг олж авсан юм. 

Хажууханд минь халуун гол шаргилж, хөлөн дор минь зүлэг чийгтэнэ. Бороо хэзээ ч ороогүй юм шиг нар гарч, нар хэзээ ч гарахгүй юм шиг манан суунаглана.

     Арван тавны сар урд уулын оройгоос зулын гэрэл шиг гэнэт бадамлан цэлийнэ.  Сар намайг, усыг, уулыг, амьтадыг, хужиртын сууриныг бүхэлд нь тэврэн асгарна. Мартаад удсан амар амгалан, бишрээд ханамгүй байгалийн гоо үзэсгэлэн...хамгийн сайхан нь удтал дотроос м...

 Хүрэн толгойн сүүдэр шуранхайлахыг

Галын оч чадхын үсрэхийг
Бороо ядруу унахыг
Цахилгаан ууртай цахихыг...,

Энэ бүх мэдрэмж
Надтай хамт үхнэ гэхээр
Энэ ертөнцөөс би
Уйдаж яаж зүрхэлнэ вэ

180801

 

Өглөө болоход

Нар надаас сүүдэр ургуулдаг
Үдэш болоход
Тэр буцаагаад залгин оддог
...Тэгээд Шонгийн гэрэл асдаг
Тэндээс
Миний сүүдэр зүүгддэг...

Сүүдэр минь надаас урт,
Шөнө болох нь ээ...

 
Яг ижилхэн ХҮН-үүд
Ялгарах гэж, 
Яг адилхан байхгүй гэж..,
Өөр хоорондоо 
Хэмхэлдэхийг хараад
Хорвоо ертөнц
Төрөхийн араас
Үхэх гэдэг мөр зохиогн
Хүний хувь тавиланг
Өөрийнхөө мөнх оршлын
Утга учиртай хамт
Энэрсэн байх 

 
Төгөлдөр хуурын товчлуур дээгүүр

Тогорууд алхах шиг уянгатай,......ч

Хүлээлтдээ хүлэгдсэн ч цөхрөөгүй эмэгтэйн
Гандмал алчуур газар унах шиг гунигтай,

Солонго хаанаас гарч ирээд
Хаашаа уусан арилдагийг 
Огт мэдэж чаддаггүй шиг нууцлаг,
Тэгээд тэр солонгыг аз жаргал мөн гэж мөрийцөөд
Барьж авах гэж араас нь гүйсээр
Амьдрах хоногоо мөрийнд нь
Алдаж буй мэт уйтгартай,

Ажин түжин шөнө эхэлмуй

А.Б. 180511

...

 
Өнөөдөр би гунигтай байна
Цэцэгс огт чимээгүйгээр дэлбээгээ дэлгэдэг шиг
Хачин их гунигтай байна
Зун хэзээ ч ирэхгүй юм шиг
Хавар мөнх үлдэх юм шиг
Чиний нуруунаас жигүүр ургаад
Бас л чимээгүй нисээд одчих юм шиг
Хачин их гунигтай байна

Тоос болон сарьнан арилах юм шиг айдас төрөөд
Давж гарч чадамгүй гунигтай байна


Бороо орохоор бүгд баярладаг мөртлөө
Бороо хэзээ зогссоныг хэн ч анзаардаггүй шиг
Бүгд намайг буцахыг тоохгүй юм шиг, 

Хачин их гунигтай байна...

 
Энгэрээ тос даатал 

Ээзгий ааруул өвөртөлдөг байлаа
Эмээгийн тулгыг галтай залгуулан
Аргал хомоол хормойлдог байлаа

Сүү үнэртсэн гараараа чулуу цуглуулан өрдөг байлаа
Чулуун гэрийнхээ хойморт "авдар тавин" ёсорхдог байлаа

Бүтэн сартай шөнийн цүү хаях наадамд
Бүсээ чанга бүслээд томчуулыг даган гүйдэг байлаа
Торсон цагаан чулуу бүрийг цүү гэж андуурахдаа 
Томчууд л яагаад зөвхөн бүхнийг чаддаг юм гэж гомдоллодог байлаа

Энгэрээ тос даатал 
Ээзгий ааруул өвөртөлдөг байлаа
Эргэхгүй одсон цаг хугацаа бүрийг
Эмээгийн туульсаар туулдаг байлаа

...

 Орхиод ямаар санагддаг ч орхиж чаддаггүй, гадсаар зоогоод аргамжчихдаг зүйл байдаг. Гэвч хамгийн сайн өвстэй газар аргамжааны газар хийгээд шим ихтэй байдаг тэр бол АЖИЛ юм.